oorzaakdeskundige
Laatste artikelen

Als kind dacht ik altijd al bij heel veel dingen “is dat zo?”, “Oh ja, waarom dan?”, “Misschien kan het ook nog anders” . Gaandeweg kwam ik er achter dat niet iedereen zo dacht. Dat heel veel mensen erg vanuit allerlei overtuigingen leefden en zich helemaal niet de vragen stelde die ik mezelf, of andere wel stelde. De juf van de eerste klas vond het ook niet zo’n goed idee dat ik die vragen aan haar stelde. Mijn moeder werd erbij gehaald om te horen te krijgen dat haar dochter brutaal was op school. Het verbaasde mijn moeder nogal. Ik was namelijk een erg beleefd kind. Wat bleek; ik stelde te veel vragen en dat was blijkbaar niet de bedoeling. Dat snapte ik dan weer niet. Ik vond het ook heel raar dat al die andere kinderen in de klas niet de zelfde vragen stelde als ik. Gevolg was dat ik in de tweede klas toch maar naar een andere school ben gegaan. Er volgde nog vele scholen, in verschillende dorpen of steden en ik woonde eigenlijk altijd in een ander dorp dan waar ik op school zat. Ook onze eigen kinderen zitten in Eindhoven op school en we wonen in Heeze.  We hebben bewust voor de Vrije school gekozen en later voor een Leonardoschool. Mensen om ons heen vinden dat vaak raar. Overdreven en een beetje vreemd.

Door alles wat ik zelf heb meegemaakt in het onderwijs en wat we met onze kinderen hebben meegemaakt heb ik besloten zelf een school te beginnen. Gevolg van de opvoeding. Als je commentaar hebt, prima …. Maar doe er dan iets aan.

Dus sta ik nu aan de vooravond van de start van een school. En wat schetst mijn verbazing de eerste de beste journalist komt met het argument dat het verschrikkelijk is wat ik doe. Ik zorg er namelijk voor dat kinderen weg gehaald worden uit hun sociale omgeving door elders dan in hun dorp naar school te gaan. En dat is slecht voor kinderen. Dat is dus een van die overtuigingen, die ik al heel mijn leven hoor. Een kind is het beste af op een school in de buurt, want ……. anders heeft hij in de buurt geen vriendjes en vriendinnetjes. Niet dus! Ik had juist twee keer zoveel vrienden als mijn gemiddelde klasgenoot. Ik had namelijk op school vrienden én in de buurt. Uiteraard aangespoord door mijn moeder, die zei; “Jacqueline je stapt er gewoon op af. Vraag hoe de kinderen heten, zeg je naam en vraag of je mee mag spelen” Als je moeder dat zegt is het waar en doe je dat. Althans zo werkte dat voor mij. Ik had als voorbeeld een moeder die altijd liet zien dat je zelf iets van het leven moet maken. Niet zeuren, niet klagen maar mogelijkheden zien en initiatief nemen. Nee heb je, Ja kun je krijgen. Uiteraard ben ik haar super dankbaar. Het is de beste opvoeding die je je kan wensen.

Toen ik dit vertelde aan de journalist was het even stil. De rest van het gesprek was hij wat voorzichtiger met zijn overtuigingen. Niet alleen hij maar hele volksstammen praten elkaar na. Waarom? Al eeuwen lang. Geen slechte dingen doen anders kom je in de hel. En de pastoor bepaalde wat goed en slecht was. Hij had namelijk rechtstreeks contact met God en die zag weer alles. En de massa vroeg zich niet af “is dat wel zo??” Onbegrijpelijk? Je moet wel zorgen dat je een diploma haalt anders komt het niet goed met je in de maatschappij. Haal zo’n hoog mogelijk diploma, dan vind je een goede baan, verdien je veel geld en dan ben je gelukkig. Geef een kind met ADHD ritalin zo dat het stil in een bankje kan blijven zitten, want anders leren ze niets. Kinderen van tegenwoordig weten, voelen al lang dat dit allemaal niet zo is.

Maar ja als kind heb je pech, jouw stem geldt nog niet. En als je stem wel geldt, weet je niet meer zo goed wat jouw stem is. En dan moet je naar de therapeut, om je zelf weer terug te vinden. Grote mensen weten wat goed voor je is. Althans dat denken ze. Ze geven je voeding die niet goed voor je is, ze slepen je op zeer jonge leeftijd al mee naar de meest waanzinnige pretparken, laten je films en programma’s zien met geweld, laten je computerspellen spelen waar je anderen dood mag schieten en dingen mag vernielen. Het is tenslotte maar een spelletje, niet waar? Ze geven je speelgoed waar je je fantasie niet echt meer hoeft te gebruiken, van materialen die slecht zijn voor het milieu.  Maar waar maken we ons druk om dat het toch wel heel slecht is als je in een ander dorp op school gaat? Ik begrijp het nog steeds niet.

Daarom, daarom, daarom start ik een democratische school. Ik krijg namelijk geen antwoord op al mijn vragen. Andere mensen doen het niet. Zij starten geen nieuwe scholen. Op een paar na! Voor mij zijn dat helden. Zij geloven ook niet zo maar iets. Zij praten geen andere na. Zij denken zelf na en handelen daar naar. Ik wil ook een held zijn. Ik wil kinderen een stem geven. Kinderen leren niet alleen dank zij ons, volwassenen. Ik zou bijna zeggen ondanks ons leren ze. Laat ze leren van het leven, leren van elkaar en ook van volwassenen. Daarom een oproep! Ga weg voor en in die klas. Ga samen het leven beleven en leer wat je nodig hebt op jouw pad. Inspireer elkaar en faciliteer. We zijn zo’n rijk land, we hebben zoveel gepassioneerde mensen die houden van hun vak, die een talent hebben! Verbied mensen in een school die alleen maar standaard lesjes af draaien. Onze kinderen verdienen meer! 

Start allemaal een nieuwe school!

www.doe040.nl


Reacties (1)

Deskundig om de oorzaak van een probleem snel en doeltreffend te benoemen, zichtbaar te maken. Daar begint een oorzaakdeskundige mee. Vervolgens vanuit passie en inspiratie gaat de vonk over en zie je kansen en mogelijkheden. Dat is wat ik voor je kan doen. 

Wil je graag eens praten met iemand over datgene wat maar op je pad blijft komen. Zaken die je denkt toch heel goed te doen maar die niet lukken. Je begrijpt je zelf wel, maar anderen begrijpen jou niet.

Ik kom je graag op weg helpen zodat je het daarna weer zelf kunt.

Voor informatie of een kennismaking (intake is kosteloos) kunt u mij bereiken op j.de.theije@oorzaakdeskundige.nl of op 06-54 705 771.


Reacties

Ik ben onderweg met een karavaan. Met mij reizen anderen, op weg naar een beeld. Een beeld wat we hebben van een school, een beeld wat we delen. Althans dat denken we, dat voelen we. Eigenlijk is het een weten.

Onderweg zou een oase moeten zijn. Maar is die er wel?  Ofmoeten we in een keer door? Of we voldoende water bij ons hebben weten we niet. We denken van wel. Onderweg haakt er zo nu en dan een nieuwe reiziger aan, hij heeft van ons gehoord. Er zijn er ook die terug gaan, toch niet helemaal zeker van de zaak zijn.

We leren elkaar goed kennen zo onderweg, want van te voren was dat niet het geval. We waren onbekenden voor elkaar die elkaar toch ergens in herkende. Het is spannend want gaandeweg ontdekken we dat begrippen belangrijk worden, hoe gaan we het straks doen als we er zijn. Er lijken nog zoveel onzekere factoren.

Uiteraard is het doel van onze reis de bestemming maar het proces om op die bestemming te komen hebben we nodig om voorbereid te zijn voor als we aankomen. Er zal namelijk niemand zijn die ons welkom heet. We zijn de eerste bewoners. We gaan inrichten, sfeer maken, boenen, poetsen, schilderen en timmeren. Er komen namelijk heel veel gasten die graag bij ons willen zijn en die wij welkom mogen heten. Ze komen naar de school van hun leven.

Reacties
Naam
E-mailadres
Opmerkingen
Dit is een verplicht veld